Nome galego: Coentro, ceandro, xendro.
Nome castelán: Coriendro, cilantro.
Nome catalán: Coriandre, ciliandre, xalandri.
Nome euskera: Martorri.
Nome inglés: Coriander.
Ubicación filoxenética
Xénero: Coriandrum.
Especie: sativum.
Familia: Apiaceae.
Hábitat
As súas orixes parecen incertas, aínda que xeralmente considérase nativo do Norte de África e do Sur de Europa (zona Mediterránea)
Resiste ben ao frío, se ben non tolera terreos enchoupados.
Reseña histórica
É unha planta moi antiga da que se sabe que era cultivada en Exipto hai 7000 anos.
O nome "cilantro" significa en grego "chinche" facendo alusión ao forte cheiro que despide esta planta.
Sustancias contidas
Aceite esencial
Monoterpenos: -f-terpineno, pcimeno, limoneno.
Monoterpenoles: D-linalol.
Esteres terpénicos: Acetato de geranilo.
Monoterpenonas alcanfor. Trazas de cumarinas e furano-cumarinas: umbeliferona, bergapteno.
Graxas con contidos de 5-sitosterol, triacantano, triacantonol, tricosanol, ácido A5-octadecanóico.
Flavonoides: quercetol-3-glucurónido, rutósido, isoquercetol.
Taninos.
Acedos fenólicos.
Métodos de cultivo, recolección e preparación. Doenzas que cura.
En infusión ao 2 %, ferver 10 minutos. 2-3 cuncas ao día despois das comidas.
Pingas (1/5): 10-20 pingas/doses, 2-3 veces/día despois das comidas.
Extracto fluído (1 g = 52 pingas): 30-40 pingas/doses, 2-3 veces/día.
Aceite esencial: 1-111 pingas/doses, 2-3 veces ao día, despois das comidas.
Meteorismo, dixestións lentas, gastritis, espasmos gastrointestinais, enterocolitis.
Hipertensión arterial, enfermidade de Raynaud.
Cistitis colibacilares, uretritis.
Amenorrea, transtornos da menopausa.
En uso tópico: Artralgias, odontalxias.
En grandes doses internas pode ter efecto narcótico.
Tamén se emprega coma aderezante.
