Nome galego: Ciprés, Cipreste.
Nome castelán: Ciprés del Mediterráneo. Nome catalán: Xiprer, xifrer.
Nome euskera: Nekosta, Gau arbola.
Nome inglés: Mediterranean cypress.
Ubicación filoxenética
Xénero: Cupressus
Especie: sempervirens
Familia: Cupressaceae
Hábitat
Orixinario de Europa Oriental e Asia Occidental (rexión do mar Exeo), moi cultivado como ornamental, é unha árbore típica nos cemiterios. Ten gran lonxevidade, existindo exemplares con máis de 1.000 anos.
Existen masas de certa consideración en Creta, Chipre e Rodas. Tamén na parte occidental de Siria, Líbano e Xordania.
No Norte de África só quedan zonas de certa importancia no Norte de Libia como reminiscencia das grandes árbores que poblaban todo o Norte dese continente.
Reseña histórica
Crese que o nome tomouno da illa de "Chipre“
Outros especialistas cren que pode proceder de Cyparisso, asistente de Apolo, que se converteu en Ciprés despois que matase o cervo de Apolo por erro. Tanta foi a súa dor e as súas bágoas que, ao non poder ser consolado por Apolo, caeu rendido ao chan e a súa carne transformouse nun ciprés. Ao ver que se transformaba nunha árbore grande e forte Apolo díxolle que estivese presente nos rituais dos mortos.
Tanto en Grecia como en Roma os cipreses constituíron o símbolo da inmortalidade e tamén da hospitalidade. Non é de estrañar, por tanto, a presenza habitual desta árbore xunto ás casas e os cemiterios. Unha presenza que se mantivo até os nosos días.
Aparece descrito en numerosas referencias clásicas. Teofrastro ( 372-287 A.C.), filósofo grego descríbeo como unha árbore dedicada ao deus da morte (Hades) pola súa capacidade para rebrotar despois que se lle corta o tronco.
O exemplo mais claro da supervivencia desta árbore témolo no exemplar de Soma na Lombardía italiana. Dise que ten máis de 2000 anos de antigüidade pois foi plantado o mesmo ano do nacemento de Xesucristo. Ten máis de 30 metros de altura e o seu tronco alcanza os 7 metros de diámetro.
Dise, por exemplo, que a Arca de Noe, foi construída con madeira de ciprés.
Herodoto conta que as momias exipcias eran enterradas en sarcófagos construídos con esta madeira. Tamén o historiador grego Tucidides (460 - 400 A.C.) afirma que os heroes mortos por Grecia eran enterrados en cadaleitos confeccionadas con ciprés e que igualmente eran realizadas as estatuas dos deuses para que "non fosen obxecto de descomposición".
O filósofo grego Platón ( 428- 347 A.C.) escribe como as leis deberían gravarse en madeira de ciprés por ser máis resistente que o metal.
As portas da Basílica de San Pedro no Vaticano teñen máis de 1000 anos e son de Ciprés.
A importancia da madeira do ciprés na industria naval determinou que moitos bosques de cipreses fosen talados na antigüidade para a construción de barcos. O exemplo máis claro témolo na expansión do Imperio Turco entre os séculos XIV e XVI ao longo de todo o Mediterráneo. A necesidade de dispor dunha gran frota que facilitase e controlase o seu gran imperio supuxo a deforestación de grandes bosques de cipreses na Península Anatólica e o Norte de África.
Anteriormente Alexandre Magno confeccionara a súa frota con madeira de ciprés plantado especialmente en Babilonia.
Sustancias contidas
Aceite esencial.
Monoterpenos.
Sesquiterpenos.
Sesquiterpenoles.
Diterpenoles labdánicos.
Acedos diterpénicos: neocuprésicos.
Abundantes dímeros flavánicos.
Taninos.
Acedos glicérico e glicólico.
Métodos de cultivo, recolección e preparación. Doenzas que cura.
Pó: de 0,1 a 0,5 g por dose, cun límite de 10 g diarios.
Infusión: 30 g por litro de auga.
É febrífugo polo que se indica para febres intermitentes e tamén resulta ser un tónico amargo aconsellado en dixestións lentas e difíciles.
Ademáis é un recurso fronte ás neuroses nocturnas, afeccións venosas: varices, hemorroides, flebite, tromboflebite. En situacións de disturbios menopáusicos, diarreas, tose espasmódica ou irritativa, farinxite, traqueite, bronquite, feridas ou úlceras varicosas.
Pode provocar vómitos se se inxire por vía oral.
